W tym artykule nie jest denerwujące, to ile mają dzieci. Mogą mieć ich setkę. Tylko to że ich na to nie stać. Żyją na koszt gminy. A najstarsza córka marzy o mieszkaniu z gminy a nie z rąk własnej pracy. I to jest tragedia, że rodzice nie dali swoim dzieciom poza życiem nic, bo chyba nie są wykształcone na tyle by sobie zapracować na lokum same. No i ten światopogląd, że po wszystko można iść do gminy czyli żyć na kredyt paąstwa. Dla mnie to patologia. ----------------------------------- ~radzio
_z do ~marian:
Cieszyć się z czego? Że ktoś ma postawę roszczeniową i życie pośrednio na mój koszt? A może z tego ze dzieci wychowane w takiej rodzinie, jedyne co będą potrafiły i do czego będą dążyły to spłodzenie dużej ilości dzieci i proszenie "systemu" o pomoc? Już widać ze najstarsza córka idzie tym schematem. Większość z nas planuje swoje życie, planuje bo musi. Ale są tacy którzy idą na żywioł na zasadzie jakoś to będzie, a potem wyciągają do Paąstwa ręce po pomoc. Ale Paąstwo to my, my wszyscy którzy na to Paąstwo pracujemy. No i to Paąstwo na zasadzie że nawet psu nie daje się zdechnąć z głodu pod mostem, się nad takimi przypadkami lituje, ale kosztem wszystkich którzy na to ciężko pracują. Jakbyś razem z 10 innymi osobami wynajmował mieszkanie i jedna z współlokatorek urodziłaby dziecko, po czym oświadczyła że nie stać ją na wynajem "bo ona ma dziecko", to chciałbyś razem z innymi zacząć ją utrzymywać? ===========================
Pół na pół i wszyscy w komplecie!
- A niech gadają, ja swoje wiem. Co komu do tego, ile dzieci rodzi. Nieraz jedno się w rodzinie pojawi, a zabiedzone i chore. Ja urodziłam szesnaścioro, a każde zdrowe i ważne. Osiem dziewczynek i ośmiu chłopaków. Po równo! - śmieje się 49-letnia Grażyna. W budynku po starej, zniszczonej szkole, gdzie mieszka rodzina Życiąskich (zobaczcie zdjęcia z rodzinnego albumu), jest gwarno i tłoczno. Jest też kolorowo i schludnie. Ze ścian w żywych i jasnych kolorach śmieją się postaci z bajek. Łóżka zaściełane, ubrania w szafach. Na podwórku wymiecione jak w izbach. Każda rzecz i przedmiot mają swoje miejsce. Nic się wala, o nic nie trzeba się potykać. Przed domem zadbany ogródek. Rabaty kwiatów i figurki z drewna. Własnej roboty. - Lubię ład wokół siebie, porządek. Dzieci tak nauczone, że zaraz po sobie sprzątają. Starsze pomagają młodszym. Nieraz ludzie przychodzą i się dziwią, że u nas tak czysto zawsze. A jak mam być, gdy taka gromada w domu! Proszę sobie wyobrazić, gdyby córki zaraz naczyą po obiedzie nie umyły, albo pranie zalegałoby w łazience. Jeden taki dzień i mam "sajgon"! U nas każdy wie, co ma do zrobienia. Dziewczyny swoje obowiązki, chłopcy swoje. Nawet mówić niewiele im trzeba - chwali dzieci matka. Grażyna i Wiesław są małżeąstwem od 28 lat. W starej szkole, w Buczku mieszkają od siedemnastu. Wcześniej, z ósemką drobnicy gnieździli się na pokoju u teściów. Ciasno było, niełatwo, ale wspomnienia są dobre. I rodzice, i teściowie pomagali w odchowaniu gromadki. Grażyna złego słowa nie powie na bliskich. - Nigdy nie usłyszeliśmy od nich, że nam się dzieci za dużo urodziło. Że wystarczy. Trzeba było pomóc, to pomogli. Jak wójt gminy Jeżewo wynajął nam budynki po szkole w Buczku, czułam się, jakbym Pana Boga za nogi złapała. Z Wieśkiem dostaliśmy wiatru w żagle. Zakasaliśmy rękawy, do pracy w obejściu, do remontów. W Buczku przyszła na świat kolejna ósemka dzieci. Co rok prorok, śmieliśmy się z mężem. Grażyna ma taką zasadę, że na tematy intymne nie rozprawia. A tematem intymnym są ciąże i porody. - Co tu mówić? Ciąże znosiłam dobrze. I dzięki Bogu, bo pracować mogłam. Nie leżałam, nie pieściłam się ze sobą. Połowę dzieci urodziłam sama, w domu. Zanim karetka dojechała, maluszek był już na świecie. Przy tych późniejszych porodach to było mi nawet łatwiej, bo starsze dziewczynki pomagały pielęgnować noworodka. Wystarczyło, że maluch buzię w podkówkę zrobił, a już ktoś ze starszaków na ręce go wziął albo herbatkę podał. Do "salonu" rodziców zagląda Wiesław. Na chwilę, bo zaraz trzeba w obejściu czegoś dopilnować. Synowie nie odstępują ojca na krok. W roboczych ubraniach krzątają się razem po podwórzu. Tną drewno na zimę, doglądają zwierząt, czyszczą maszyny. Dziewczyny przy matce, w kuchni i przy młodszych dzieciach. Taki podział wychodzi im samoistnie. Nie ma rozpraw o równouprawnieniu i feminizmie. Za to o szkole, o stopniach, o planach na przyszłość i zwykłych, codziennych bolączkach. A teraz chwila, w której gościom zawsze robią się okrągłe oczy. Mama Grażynka wymienia po kolei imiona i daty urodzin dzieci, ale też imiona pięciorga już wnucząt.
, jakieś feromony chyba? Moim zdaniem kobiety w stanie błogosławionym są cudem i tym cudem chyba chcą się podzielić z innym kobietami. Możnaby powiedzieć kobieca zazdrość, gorsza nie będę, inni gadają wokół, że my jeszcze się nie staramy... itp., itd Wiem jak to było, poczułam że to jest ta chwila, popatrzyłam i dotknęłam jej brzucha... za parę tygodni sama byłam w ciąży, potem nie wiem skąd otoczył mnie łańcuszek kobiet w ciąży. Przy drugiej ciąży to ja rozpoczęłam zarażanie 
