Komentarze:
~pozdrawiam
: Chce to skacze - ważne, że robi to co lubi i dokąd chce to go podziwiam i życzę mu złota. Co miałby robić ? Może rzucić skoki i iść w politykę 
Do polityki trzeba mieć (tu wymoderowano) charakterek. Noriaki powodzenia i wszystkiego dobrego ! Wielu zwycięstw w konkursach! Konkurs w Kuusamo i miejsce równorzędne z Ammanem to było coś pięknego
-----------------------
~asf :
On jest niesamowity. Prawdziwa legenda skoków
-----------------
~aga :
to jak skacze Noriaki to dla mnie czysta przyjemność oglądania. po prostu nie można wzroku oderwać a ręce same składają się do oklasków. coś pięknego.
====================
Noriaki Kasai nauczył się żyć z bólem. Ma 42 lata, skacze i nadal chce wygrywać
- Jak to jest, że nadal chcę to robić? Wziąłem udział w 450 konkursach, a wygrałem tylko 17. Czy może być lepsza motywacja? W przeważającej części moje sportowe doświadczenia były frustrujące - tłumaczy dziennikarzom, którym od lat musi opowiadać o swoich sposobach na długowieczność. Co ciekawe, rzadko mówi w tym temacie cokolwiek odkrywczego - trening, technika, pasja, zdrowa dieta. A jednak Noriaki Kasai jest w swojej dyscyplinie absolutnym fenomenem. W sobotę, mając 42 lata, ex aequo z Simonem Ammannem wygrał zawody Pucharu Świata w Kuusamo.
Kiedy mówi: "chcę doczekać swoich ósmych igrzysk" - w 2018 roku, w koreańskim Pyeongchang - bynajmniej nie myśli o tym w kategoriach podpisania się na liście startowej. Otwarcie przyznaje, że chce dalej skakać, bo liczy na olimpijskie złoto, którego nie ma jeszcze w prywatnej kolekcji. Tylko to, jak twierdzi, pozwala mu utrzymać formę. Dwa aspekty: miłość do skakania i brak złotych medali. - Nigdy nie sięgnąłem po Puchar Świata, nie byłem mistrzem olimpijskim, nie czuję się jednym z wielkich tej dyscypliny, ale kocham to, co robię. Skoki są moją żoną i moimi dziećmi, a porażki moją największą motywacją - stwierdził przed kilkoma laty i do dziś w tej kwestii niewiele się zmieniło.
Chyba tylko to, że jesienią tego roku jednak się ożenił.
Początek kariery, czyli kary za styl "V"
Kiedy debiutował w Pucharze Świata, dopiero rodziła się wolna Polska. Lech Wałęsa debatował z Alfredem Miodowiczem. Istniał mur berliński. Zbigniew Boniek kończył z grą w reprezentacji Polski. W tym samym roku urodził się też Robert Lewandowski, a Amerykanie poznawali uroki "Mody na sukces". Małoletni Adam Małysz zajmował się wówczas kombinacją norweską, a reprezentacja Polski w klasyfikacji narodów musiała ustępować miejsca Włochom, Jugosławii czy Czechosłowacji.
Samo CV Japończyka jest więc jak wielka karta historii skoków narciarskich. Jak mapa - w którym kierunku się zmieniały. On zmieniał się razem z nimi, bo przecież gdy po raz pierwszy pojawiał się w Pucharze Świata, w 1988 roku, na skoczniach dominowali Jens Weissflog i Szwed Jan Boklov - wówczas karany przez sędziów punktami ujemnymi za próby skoków z prowadzeniem nart w stylu "V".
Kasai pierwsze skoki oddawał oczywiście w stylu równoległym i przekwalifikował się dopiero w 1992 roku. Początkowo ponoć panicznie bał się takiej zmiany. Chociaż wkrótce dał się poznać jako zawodnik odważny, agresywny i podejmujący ryzyko. "Kamikaze" - jak mówili o nim, kiedy podobnie jak kilku innych Japończyków preferował w czasie lotu silne wychylenie, z głową niemal stykającą się z nartami.
Przez całe ćwierćwiecze musiał non stop dostosowywać się do zmieniających reguł. Jego siła zawsze opierała się na technice, tak więc kolejne nowinki techniczne, a później wręcz triki i kombinacje mające poprawić aerodynamikę, przyjmował z lekką irytacją. Niesamowicie dużo zmieniło się przez ten czas na skoczniach świata - od technicznych detali, długości nart, rodzaju kombinezonów, po rzeczy absolutnie fundamentalne, jak wspomniany styl skakania czy wielkość obiektów. Kasai to wszystko przetrwał i w ostatni weekend znów stanął, wraz z Simonem Ammannem, na najwyższym stopniu podium.
- Jestem naprawdę zaskoczony - mówił. Po czym znowu dał się poznać z typowej dla siebie strony. Stwierdził, że zwycięstwo w dwójkę nie smakuje tak dobrze, jak triumf w pojedynkę, tak więc liczy, że i taki niebawem przypadnie mu w udziale.
Wszyscy podziwiają, nie wszyscy rozumieją
Ma rację, kiedy przekonuje, że jego wielkości nie ocenia się przez pryzmat zdobytych medali. Sięgał po nie - na różnych imprezach, jednak dość incydentalnie. Zawsze przyćmiony wielkością Schmitta, Goldbergera, Ahonena, Małysza, Ammanna, Schlierenzauera, jeszcze paru innych. A jednak to jego ćwierćwiecze na skoczni sprawia, że jest absolutnym fenomenem, przykładem pasji i dyscypliny.
- Dlaczego nie pokonałem Japończyka? On trenuje o dwadzieścia lat dłużej - rzucił ostatnio żartobliwie Norweg Anders Fannemel, po czym już zupełnie serio dodał: - Nie rozumiem tylko, jak w tym wieku można mieć jeszcze tyle ognia w nogach.
Rywale podziwiają długowieczność, choć niewielu podziela plany Japończyka. Kamil Stoch pytany, czy marzy mu się podobna kariera, zwykł raczej odpowiadać, że za 15 lat widzi się na plaży, w słońcu, na leżaku. A Kasai ciągle w śniegu i mrozie. Ten upływ czasu niebywale widać nawet w jego największych osiągnięciach. Medale igrzysk olimpijskich zdobywał w dwudziestoletnim odstępie - w 1994 i 2014 roku. Srebro mistrzostw świata w 1999 i 2009 roku. Nigdy nie wygrał Pucharu Świata. Dwukrotnie stawał na najniższym stopniu podium, chociaż było to jeszcze w poprzednim wieku.
Najstarszym zwycięzcą pojedynczego konkursu został już w minionym roku, teraz tylko wyśrubował własny rekord. Chociaż miał w ostatnich latach również i momenty słabe, kiedy wydawało się, że zdrowia i upływu czasu nie oszuka. Sam przyznaje, że w 2012 roku, kiedy sezon skończył poza pięćdziesiątką najlepszych zawodników, był bliski powiedzenia "dosyć". A jednak jeszcze raz spróbował. Mimo że co roku spędza poza domem przynajmniej sześć miesięcy, przeniósł się na dłużej do Finlandii, by pracować nad techniką. Po tym jak przed rokiem zajął piąte miejsce w "generalce", a następnie sensacyjnie zgarnął srebro na dużej skoczni w Soczi, prawdopodobnie nikt już nie odważy się powiedzieć: "Chłopie, skoki za bardzo się zmieniły. To już nie są twoje czasy".
Jeszcze trochę szybowania...
W japońskiej kadrze ma niezwykły posuch, chociaż to nietypowa postać. Mimo wieku absolutnie nie wydaje się starszym panem, który wszystko już na skoczni zrobił i wszystko w tym biznesie widział. Bardziej sprawia wrażenie chłopca, który oszukuje upływ czasu, żeby jeszcze trochę poszybować. Przez 25 lat tułaczki po skoczniach Europy, nawet języka angielskiego nauczył się najwyżej w stopniu komunikatywnym. Pytany o sekret swoich wieloletnich startów, też raczej uderza banałem.
- Chciałbym tylko, żeby moja dyscyplina znów stała się u nas tak popularna, jak była w latach 90., kiedy osiągaliśmy sukcesy - mówi. Dziś japońskie skocznie nie przyciągają tłumów. Na wyspie, z której pochodzi Kasai, dużo większą widownię zbierają baseballiści Hokkaido Nippon-Ham Fighters.
Japończycy nie przetrwali próby czasu i technologicznych przemian. Kiedyś byli potęgą, dziś są raczej średniakami próbującymi znowu wedrzeć się do światowego topu. Wdrażają specjalny program rozwoju, angażują w reprezentacjach młodzieżowych swoich byłych wielkich mistrzów. - Być może potrzebują czasu, jednak ich fizyczne uwarunkowania i system profesjonalnych klubów, jaki w tym kraju funkcjonuje, są unikatowe - uważa Janne Vaatainen. Fiński trener, zaproszony do współpracy przez Tsuchiya Home, japońskiego dewelopera, od lat utrzymującego zespół skoczków. Między innymi Noriakiego, będącego zatrudnionym w firmie w randze dyrektora ds. skoków narciarskich.
A co na to zdrowie?
Poza pasją, zaangażowaniem, chęcią zwyciężania - tymi wszystkimi całkiem zrozumiałymi elementami, jest jednak jeszcze jeden, od którego w kontekście 42-letniego Kasaiego nie sposób uciec. To zdrowie i możliwości ludzkiego organizmu.
Być może Japończycy mają szczególne predyspozycje. Specjaliści od przygotowania fizycznego twierdzą, że są również bardzo dobrze "serwisowani" przez fizjologów oraz sztab medyczny, dzięki czemu dopiero wiosną tego roku, w wieku 44 lat, karierę mógł zakończyć Takanobu Okabe. Z drugiej jednak strony, lata uprawiania skoków i związane z nimi gigantyczne przeciążenia, muszą oddziaływać na stawy kolanowe, piszczele, uda, plecy - nawet na codzienną sprawność zawodnika.
Kasai twierdzi, że nauczył się żyć z bólem, towarzyszącym mu od dłuższego czasu. Zwykle wie, kiedy powinien odpuścić - zamiast trenować, zrobić dzień wolnego, wybrać się na zakupy albo wypić kawę ze znajomymi. Zdarza się, że właśnie z powodu dolegliwości rezygnuje z telemarku przy lądowaniu.
Niekiedy chęć wygrywania prowadzi go jednak daleko poza granice zdrowego rozsądku i pokazuje, ile Japończyk jest w stanie zrobić dla osiągnięcia sportowego celu. W poprzednim sezonie przez miesiąc skakał na silnych środkach przeciwbólowych, z poważną kontuzją, byle nie stracić wysokiego miejsca w klasyfikacji generalnej. Ból odzywał się przy każdym prostowaniu nogi, a mimo to Kasai nie opuszczał kolejnych zawodów i zakończył sezon na wysokim piątym miejscu. Czy było warto?
- Kocham skoki i póki co nie jestem w stanie z nich zrezygnować - mówi. Nie zmieni zdania, dopóki ciało nie przestanie słuchać głowy. Nie ma pojęcia, jak długo jeszcze może. Połowę roku spędza w Europie, dużo biega, kiedy zmienia strefy czasowe, nieraz trenuje w środku nocy. Wyniki wydolnościowe miewa lepsze od znacząco młodszych zawodników. Na zdrowy rozum, gdzieś niedaleko musi być kres tej kariery, ale sam Kasai nie potrafi go wyznaczyć. Wciąż ma w sobie tyle sportowej ambicji, że nawet pytany o igrzyska w Pyeongchang nie mówi - "nie, to niemożliwe", lecz dalej myśli o medalach.
Jak żartują koledzy ze skoczni: w tym wieku to podobno niemożliwe, tylko nikt nie powiedział o tym jeszcze Noriakiemu, więc być może niedługo się to zmieni. Japończyk nie zamierza cieszyć się z małych rzeczy. Na przykład tym, że po tylu latach jeszcze może chodzić. Jego cieszy tylko to, że może skakać.
źródło :
http://eurosport.onet.pl/zimowe/skoki-n ... ywac/7fn7g
Brak Stocha z powodu kontuzji, też zaważył na końcowym wyniku pierwszej serii.
