O takiej pracy większość z nas może tylko pomarzyć....
==========================
Komentarz pod artykułem:
~Lo do
~miec serce do..:
To prawda. Nic człowieka tak nie stresuje i nie wypala, jak nielubiana praca i zła atmosfera. Tak zazwyczaj jest, dlatego Polacy pracują długo a mało wydajnie (bo brak im zapału do pracy, której nie cierpią). Wierzę, że z czasem pracodawcy i sami pracownicy zadbają o to, by warunki i atmosfera pracy były jak najlepsze, bo nie ma nic gorszego, jak praca, za którą nie przepadamy, a do tego atmosfera taka, że czujemy się niewolnikami i upodlonymi ludźmi.
Mam to szczęście, że lubię swoją pracę, pracuję chętnie i sumiennie, a w dodatku część pracy wykonuję z domu (pół etatu spędzam w biurze, pół - w domu, pracując zdalnie w godzinach, które mi pasują). Wypracowałam sobie taki system pracy w domu, że robię wszystko dokładnie, bez ociągania i w miarę szybko (nie tracąc czasu na pierdoły, Facebooki, pogaduszki i kolejną kawę - jak to bywa w biurze, gdy człowiek MUSI wysiedzieć te 8h), dzięki czemu wszystko jest skończone już po paru godzinach i mam dużo wolnego czasu. Zaczynam np. o godzinie 8-9 i kończę wczesnym popołudniem albo i wcześniej. Fakt, że wymaga to trochę wprawy i dużo dyscypliny (bardzo łatwo odkładać wszystko na później), ale warto. Szef zadowolony, człowiek wie, że dobrze pracuje, a jednocześnie ma sporo czasu dla siebie i nie żyje tylko pracą.
=======================
Pracują gdzie chcą
Osoby mające skłonność do zawiści mogą cierpieć, kiedy Marianne Cantwell opisuje swój harmonogram podróży na następne tygodnie. - W tej chwili jestem na Bali, ale za tydzień jadę do Kapsztadu spotkać się z przyjaciółmi, a potem chyba wrócimy na Mauritius. Choć w głębi serca jestem domatorką i chciałabym się gdzieś osiedlić. Dlatego planujemy wybrać tylko trzy kraje, w których będziemy mieszkać. Cantwell nie jest rozpieszczoną córeczką milionera ani nie wygrała na loterii lecz pracuje na swoje utrzymanie. Jej firma Free Range Humans pomaga innym ludziom "uniezależnić się od lokalizacji", by mogli mieszkać i pracować w zasadzie gdziekolwiek.
Potajemnie - a po wakacjach w jakimś idyllicznym miejscu nawet niekonieczne potajemnie - marzy o tym wielu z nas, ale jak realistyczne jest to marzenie? Czy Cantwell i jej podobni pracownicy-nomadzi należą do wąskiej grupki szczęściarzy, czy też być może jej styl życia jest wskazówka, jak w przyszłości wyglądać będzie praca większości z nas? Statystyki sugerują to ostatnie. Badanie przeprowadzone w 45 tys. brytyjskich firm wskazuje tylko w zeszłym roku 68-procentowy wzrost zatrudnienia osób pracujących zdalnie.
- Zapytajcie kogokolwiek, gdzie idą, kiedy naprawdę muszą nad czymś popracować i prawie nikt nie odpowie, że do biura - mówi Jason Fried, współautor książki "Remote: Office Not Required". Jest szefem firmy Basecamp, której 45 pracowników pracuje zdalnie, ponieważ Fried wierzy w zatrudnianie właściwych i utalentowanych ludzi bez względu na to, w jakim zakątku świata się znajdują. Wyznaje pogląd, że telepraca to nie bonus dla pracownika, ale metoda na zwiększenie produktywności.
Prawda jest taka, że niewielu z nas trafi na plaże Meksyku albo Tajlandii, skąd prowadzić będą światowe imperium biznesowe, niemniej zdaniem Frieda będziemy spędzać co najmniej kilka dni w tygodniu pracując z domu, albo nawet z kawiarni na rogu. Być może jednak jest to maksymalna dawka wolności, z jaką niektórzy są w stanie sobie poradzić. - To dziwne uczucie, móc być gdziekolwiek i nie sądzę, że można się na nie przygotować - ostrzega. - Świat jest dość dużym miejscem.
Phuket, Tajlandia
Lea Woodward jest założycielką Trivis Foundation - szkoły biznesu online, oraz wraz z mężem Jonathanem współzałożycielką bazy zasobów dla ilustratorów. Mają dwoje dzieci.
Dorastałam podróżując. Moi rodzice rozwiedli się gdy byłam mała i wraz z mamą przeprowadziliśmy się do Wielkiej Brytanii. Odkąd skończyłam pięć lat, razem z moim bratem lataliśmy sami w odwiedziny do ojca w Hongkongu. Kiedy razem z Jonathanem postanowiliśmy uprawiać wolny zawód, sensowny był pomysł przeprowadzki w jakieś inne miejsce na świecie, gdzie mogliśmy utrzymać standard życia, w oczekiwaniu na rozwój firmy.
Już wcześniej wiele rzeczy załatwiałam z klientami przez telefon, a Jonathan przyzwyczajony był do pracy zdalnej, więc wyznaczyliśmy sobie cel w postaci liczby klientów jakich zdobędziemy przed wyjazdem, co zabrało nam jakieś pół roku. Dosłownie wpisywałam w Google hasła takie jak "wysoka jakość życia, niskie koszty". Często w wyszukiwaniach wyskakiwała mi Panama, więc wynajęliśmy nasz angielski dom i kupiliśmy bilety. Chyba nawet nie wiedzieliśmy, że mówią tam po hiszpańsku. W Panamie zostaliśmy kilka miesięcy, ale uznaliśmy że to nie dla nas. Stamtąd pojechaliśmy do Buenos Aires, potem do Toronto, na Grenadę, do Afryki Południowej, Turcji. Zawsze zamierzaliśmy zostać gdzieś trzy miesiące, ale często w praktyce kończyło się na krótszym okresie. Nie był to najlepiej opracowany plan podróży.
Akurat byliśmy w Kapsztadzie, kiedy dowiedzieliśmy się, że jestem w ciąży. Uznaliśmy, że praktycznej będzie wrócić do Anglii. Potem, kiedy Mali miała cztery miesiące, zabraliśmy ją do Dubaju. Teraz mamy jeszcze Samsona, który ma roczek i to jego pierwsza daleka podróż. Planujemy uczyć dzieci w domu. Ideałem, do którego dążymy, jest znaleźć dwa, trzy miejsca na świecie, pomiędzy którymi będziemy co roku kursować.
Dordogne, Francja
Abbie Greene jest jednym z dyrektorów francuskiego wydawnictwa Com'Presse. Mieszka w departamencie Dordogne z mężem Nickiem i trójką dzieci.
Nie jesteśmy ryzykantami. Mieszkaliśmy przez kilka lat w Paryżu, ale wiedzieliśmy, że chcemy przeprowadzić się na wieś. Pozostawało tylko pytanie, z czego się tam utrzymać. Często widuje się Brytyjczyków przyjeżdżających do Francji, nie mających pojęcia z czego będą żyć - przeraża mnie taka postawa.
Zaprzyjaźniłam się z dyrektor wydawniczą z mojej poprzedniej firmy, więc kiedy ona odeszła na swoje, ja podążyłam za nią. To było 15 lat temu. Jestem u nas jedyną nie-Francuzką. Raz na jakieś dwa miesiące spotykamy się na zgromadzeniu zarządu w restauracji i omawiamy wszystko podczas lunchu. Co dwa tygodnie jeżdżę do Paryża na spotkania z klientami. Nick jest nauczycielem i pracuje w Paryżu przez trzy dni w tygodniu, ale za to ma długie wakacje.
Mój dzień to połączenie pracy i zajęć domowych. Rano idę pobiegać, jem smaczne śniadanie. Moje biurko stoi w salonie i rodzina wie, że nie należy mi przeszkadzać. Czasami jednocześnie gotuję coś i pracuję, a latem zdarza mi się zabrać dzieciaki nad rzekę. Ważne jest, że firma wie, że mogą się ze mną skontaktować zawsze kiedy potrzebują. Rachunek wystawiam im tylko za faktycznie przepracowany czas, więc nie czuję się winna, że robię inne rzeczy.
Są pewne wady takiego rozwiązania, ale to błahostki. Czasami wraz z rodziną zatrzymujemy się, patrzymy na to co mamy i śmiejemy się ze szczęścia.
Meksyk
Giacomo Conti jest właścicielem firmy menadżerskiej Clandestine Artists reprezentującej DJ-ów. Stałą bazę ma w Todos Santos.
Od dwóch lat żyję na walizkach. Kiedy odszedłem z agencji, dla której pracowałem w Nowym Jorku, by założyć własny biznes, przeprowadziłem się do Berlina, ponieważ tam mieszka wielu z moich artystów. Potem, podczas podróży do Meksyku z moją ówczesną dziewczyną, zerwaliśmy. Ona wróciła do Berlina, ale zbliżała się zima i postanowiłem zostać u kumpla. Zdałem sobie sprawę, że tak naprawdę to mogę prowadzić firmę także stąd, a w zasadzie z prawie każdego miejsca na świecie. Zostałem więc na zimę, wróciłem do Europy na lato, potem poleciałem do Brazylii, stamtąd z powrotem do Meksyku, potem do Indonezji. Lokalizacja zależy do splotu okoliczności. Być może z przyczyn zawodowych muszę pokazać się na festiwalu, a być może chcę gdzieś posurfować, albo spotkać się z przyjaciółmi.
Teraz mam nadzieję trochę dłużej zagrzać miejsca w Todos Santos. Mam dwoje nowych pracowników, z Barcelony i z Los Angeles, obydwoje się tu przeprowadzają. Robią to chętnie, cieszy ich perspektywa pracy z takiego miejsca, W zeszłym roku jedna z moich pracownic przywiozła ze sobą chłopaka i brata bliźniaka i wszyscy byli zachwyceni.
Dużo czasu spędzam na trasach koncertowych z moimi artystami, jeżdżę na większość festiwali i spędzam dużo czasu poza domem pracując. Wielu moich artystów pracuje co weekend w różnych miejscach na całym świecie, więc kilka razy w roku zbieramy się przy okazji jakichś ważnych festiwali, jak BPM w Meksyku, ADE w Amsterdamie, WMC w Miami albo latem na Ibizie. Potem wracam do domu, aby odbębnić pracę papierkową i zrównoważyć czas w drodze zdrowszym trybem życia. Znacznie bardziej wówczas o siebie dbam, nie imprezuję non stop.
Wielu moich przyjaciół to obieżyświaty, więc jeśli nie odwiedzę ich podczas moich podróży, oni przyjeżdżają do mnie. Nie czuję się samotny, mój dom jest z reguły pełen gości.
Dzięki pracy w ten sposób człowiek dowiaduje się wiele o sobie samym i swoich potrzebach. Stałem się bardziej wyciszony, rozważny. Jestem też znacznie bardziej produktywny.
Ibiza
Julian Pittam jest dyrektorem Disciple Media, serwisu subskrypcyjnego dla wielbicieli muzyki. Wraz z żoną Ali i synem mieszkają na Ibizie.
To Ali powiedziała: - Jeśli nie spróbujemy, będziemy żałować. Mieliśmy tu letni dom, widzieliśmy że nasz syn Rufus świetnie odnajdzie się w tutejszej międzynarodowej szkole, a nasz córka Tallulah doskonale czuła się w szkole z internatem, więc czuliśmy, że oto nadszedł właściwy czas na taki krok. Przez 20 lat byłem partnerem w firmie zajmującej się analizami finansowymi. Potem nagle firmę sprzedano. Dzięki temu miałem możliwość przemyśleć, co naprawdę chcę robić, choć przystosowanie się do nowej sytuacji nie było wcale takie łatwe.
Właśnie wtedy przyszedł do mnie przyjaciel z pomysłem na Disciple Media. Pomogłem mu zebrać fundusze i zostałem, by poprowadzić przedsięwzięcie od strony komercyjnej. Teraz jest nas siedmioro, wkrótce dołączy kolejne pięć osób, więc interes idzie dobrze. Jestem w Londynie przez siedem, osiem dni w miesiącu, potem robię wszystko stąd. Mam tu biuro poza domem, ale latem często zdarza mi się siedzieć nad basenem z laptopem. Prawda jest jednak taka, że trzeba być zdyscyplinowanym.
Za pół roku mamy wrócić do Anglii, ale rodzinie trudno będzie się z tym pogodzić. Ja też nie chcę już spędzać tam całego roku.
Meksyk
Karen Sargent jest psychologiem biznesu i coachem. Wraz z partnerem Paulem pół roku spędza w Londynie, zaś zimy w różnych innych miejscach. Prowadzą portal dla wolontariuszy globalhelpswap.com.
Podróżować zaczęliśmy cztery lata temu. Oszczędzaliśmy z Paulem na wkład własny na dom, ale zawsze marzyliśmy o podróżach, byłam nieszczęśliwa w mojej ówczesnej pracy, więc któregoś dnia zapytaliśmy samych siebie: kupujemy dom, czy jedziemy zobaczyć świat? Podróże wygrały.
W pierwszym roku w zasadzie nie pracowaliśmy, ale spędziliśmy wiele czasu przygotowując grunt pod firmę, którą prowadzimy obecnie. Przez sześć, siedem miesięcy w roku pracujemy w Londynie, a zimą podróżujemy. W tym roku wybieraliśmy się do Kostaryki, ale po rozmowie z przyjaciółmi z bloga postanowiliśmy dać szansę Meksykowi. Miasteczko, w którym teraz jesteśmy nazywa się San Franciso, ale wszyscy tu mówią na nie San Pancho. Jest tu tylko jedna droga i naprawdę bardzo piękna plaża.
Gdziekolwiek jesteśmy, staramy się stworzyć rutynę pracy. Z reguły co rano spacerujemy po plaży i medytujemy, a potem do lunchu albo prowadzę sesje coachingowe, albo piszę kursy. Coaching zawsze prowadzę wirtualnie przez Skype'a, nawet kiedy jestem w Londynie, więc ludzie z którymi pracuję nie musieli się specjalnie dostosowywać. Obecnie mam klientów w Argentynie, Wielkiej Brytanii i Indiach i ta wielość stref czasowych potrafi dać się we znaki. Zamierzam zatrudnić asystentkę, która mi w tym pomoże.
Około 13 robimy przerwę na lunch i popołudnia należą już do nas. Kilka razy w tygodniu pracujemy jako wolontariusze w miejscowym ośrodku dla dzieci. Gdziekolwiek nie trafimy, lubimy wolontariat, ponieważ to dobry sposób by przyczynić się do rozwoju społeczności i zawrzeć przyjaźnie. Najwspanialszym punktem dnia jest zachód słońca. Oglądać go wychodzą też wszyscy miejscowi, nawet klaszczą, kiedy trafi się wyjątkowo spektakularne widowisko.
źródło:
http://biznes.onet.pl/pracuja-gdzie-chc ... rasa-detal
