Humanistko bez pracy, wiedziałaś, na co się piszesz
LIST CZYTELNIKA. Pisze pani, że jest absolwentką dwóch kierunków humanistycznych, jest kilka lat po studiach i nie może znaleźć stałej pracy. Droga pani - podejmując decyzję o takich, a nie innych studiach wiedziała pani lub powinna wiedzieć, na co się pisze.
Nieco uogólniając - tylko nieliczne kierunki, takie jak medycyna czy prawo, są dla pracodawców wyznacznikiem kompetencji. Reszta, nawet najlepsi absolwenci politechniki, aby dostać pracę musi wykazać się określonymi umiejętnościami. Przy czym w przypadku nauk ścisłych częściej chodzi o wiedzę zdobytą podczas samych studiów.
Co do zaoferowania miała pani, wchodząc na rynek pracy swoim potencjalnym pracodawcom? Dyplom dziennikarstwa i filologii polskiej? Obowiązkowe praktyki odbębnione w celu zaliczenia semestru? W czasie studiów trzeba dać z siebie więcej, niż tylko chodzić na zajęcia. Czy brała pani udział w szkoleniach i kursach dostępnych dla studentów? Czy zdobyła pani jakieś doświadczenie zawodowe? Czy brała pani aktywny udział w jakiejś organizacji studenckiej? Czy rozwijała się pani na jakichś innych polach, np. działając w jakimś stowarzyszeniu? A może jakieś koło naukowe chociaż? Zakładam, że te kierunki kończyła pani na Uniwersytecie Wrocławskim - czy chociaż raz odwiedziła pani biuro karier? Czy wie pani, gdzie ono się w ogóle znajduje? Pracodawcy nie interesuje, czy dostała pani piątkę u profesora Miodka, tylko co pani potrafi.
Jeśli odpowiedź na te wszystkie pytania brzmi "nie", to nie dziwota, że żaden pracodawca nie chce pani dać szansy. Jeśli natomiast wchodząc na rynek pracy, miała pani rewelacyjne CV i referencje, a mimo to nikt nie chce pani zatrudnić, to powiem brutalnie - chyba nie nadaje się pani do tej pracy, a przynajmniej tak oceniają to pracodawcy.
Mam 25 lat i pracę, na którą nie mogę narzekać. Ukończyłem jeden z najbardziej wyszydzanych kierunków humanistycznych, klasyczną "fabrykę bezrobotnych". Od pierwszego roku studiów pracowałem - starając się za każdym razem złapać coś, co pozwoli mi się rozwijać. Czasem się udawało, czasem nie. Jeśli praca nie dawała mi czegoś więcej, to zawsze miałem czas na dodatkową aktywność, udało mi się też ukończyć drugie studia. Moi rówieśnicy radzą sobie różnie - ci, którzy nie marnowali czasu na studiach, też nie narzekają. Natomiast osoby, które po pięciu latach studiów w CV mogły sobie wpisać "mgr Kowalski, król imprez na IV piętrze akademika", mają problem - tak jak pani.
Nie wiem, jak dokładnie jest w pani przypadku, ale bardzo często słyszę o narzekających na brak pracy "humanistach" i szydzących z nich absolwentów innych kierunków. Tymczasem to nie od kierunku studiów zależy nasze powodzenie na rynku pracy. Ma pani opcję stażu, ale ją pani odrzuca z niewiadomych przyczyn. Proszę się tam udać, rozwijać, zdobywać doświadczenie, kontakty (których jak sama pani mówi nie ma), póki nie jest za późno. Staż to naprawdę dobry moment na start. Zamiast obwiniać pracodawców, uczelnie, czy cały system, niech pani działa!
źródło:
http://wroclaw.gazeta.pl/wroclaw/1,3575 ... z2HxKaU4r4
