Ludzie ! Rozmnażajcie się ! ! :-)
: 25 wrz 2013, 16:20
Komentarze internautów: ~Maja :
W tym artykule nie jest denerwujące, to ile mają dzieci. Mogą mieć ich setkę. Tylko to że ich na to nie stać. Żyją na koszt gminy. A najstarsza córka marzy o mieszkaniu z gminy a nie z rąk własnej pracy. I to jest tragedia, że rodzice nie dali swoim dzieciom poza życiem nic, bo chyba nie są wykształcone na tyle by sobie zapracować na lokum same. No i ten światopogląd, że po wszystko można iść do gminy czyli żyć na kredyt paąstwa. Dla mnie to patologia. ----------------------------------- ~radzio
_z do ~marian:
Cieszyć się z czego? Że ktoś ma postawę roszczeniową i życie pośrednio na mój koszt? A może z tego ze dzieci wychowane w takiej rodzinie, jedyne co będą potrafiły i do czego będą dążyły to spłodzenie dużej ilości dzieci i proszenie "systemu" o pomoc? Już widać ze najstarsza córka idzie tym schematem. Większość z nas planuje swoje życie, planuje bo musi. Ale są tacy którzy idą na żywioł na zasadzie jakoś to będzie, a potem wyciągają do Paąstwa ręce po pomoc. Ale Paąstwo to my, my wszyscy którzy na to Paąstwo pracujemy. No i to Paąstwo na zasadzie że nawet psu nie daje się zdechnąć z głodu pod mostem, się nad takimi przypadkami lituje, ale kosztem wszystkich którzy na to ciężko pracują. Jakbyś razem z 10 innymi osobami wynajmował mieszkanie i jedna z współlokatorek urodziłaby dziecko, po czym oświadczyła że nie stać ją na wynajem "bo ona ma dziecko", to chciałbyś razem z innymi zacząć ją utrzymywać? ===========================
Dzieciaków se narobili, to niech sami się teraz o nie martwią - takie słowa potrafią zaboleć. Na szczęście, Grażyna i Wiesław Życiąscy z Buczka w Borach Tucholskich, uodpornili się już.
- A niech gadają, ja swoje wiem. Co komu do tego, ile dzieci rodzi. Nieraz jedno się w rodzinie pojawi, a zabiedzone i chore. Ja urodziłam szesnaścioro, a każde zdrowe i ważne. Osiem dziewczynek i ośmiu chłopaków. Po równo! - śmieje się 49-letnia Grażyna. W budynku po starej, zniszczonej szkole, gdzie mieszka rodzina Życiąskich (zobaczcie zdjęcia z rodzinnego albumu), jest gwarno i tłoczno. Jest też kolorowo i schludnie. Ze ścian w żywych i jasnych kolorach śmieją się postaci z bajek. Łóżka zaściełane, ubrania w szafach. Na podwórku wymiecione jak w izbach. Każda rzecz i przedmiot mają swoje miejsce. Nic się wala, o nic nie trzeba się potykać. Przed domem zadbany ogródek. Rabaty kwiatów i figurki z drewna. Własnej roboty. - Lubię ład wokół siebie, porządek. Dzieci tak nauczone, że zaraz po sobie sprzątają. Starsze pomagają młodszym. Nieraz ludzie przychodzą i się dziwią, że u nas tak czysto zawsze. A jak mam być, gdy taka gromada w domu! Proszę sobie wyobrazić, gdyby córki zaraz naczyą po obiedzie nie umyły, albo pranie zalegałoby w łazience. Jeden taki dzień i mam "sajgon"! U nas każdy wie, co ma do zrobienia. Dziewczyny swoje obowiązki, chłopcy swoje. Nawet mówić niewiele im trzeba - chwali dzieci matka. Grażyna i Wiesław są małżeąstwem od 28 lat. W starej szkole, w Buczku mieszkają od siedemnastu. Wcześniej, z ósemką drobnicy gnieździli się na pokoju u teściów. Ciasno było, niełatwo, ale wspomnienia są dobre. I rodzice, i teściowie pomagali w odchowaniu gromadki. Grażyna złego słowa nie powie na bliskich. - Nigdy nie usłyszeliśmy od nich, że nam się dzieci za dużo urodziło. Że wystarczy. Trzeba było pomóc, to pomogli. Jak wójt gminy Jeżewo wynajął nam budynki po szkole w Buczku, czułam się, jakbym Pana Boga za nogi złapała. Z Wieśkiem dostaliśmy wiatru w żagle. Zakasaliśmy rękawy, do pracy w obejściu, do remontów. W Buczku przyszła na świat kolejna ósemka dzieci. Co rok prorok, śmieliśmy się z mężem. Grażyna ma taką zasadę, że na tematy intymne nie rozprawia. A tematem intymnym są ciąże i porody. - Co tu mówić? Ciąże znosiłam dobrze. I dzięki Bogu, bo pracować mogłam. Nie leżałam, nie pieściłam się ze sobą. Połowę dzieci urodziłam sama, w domu. Zanim karetka dojechała, maluszek był już na świecie. Przy tych późniejszych porodach to było mi nawet łatwiej, bo starsze dziewczynki pomagały pielęgnować noworodka. Wystarczyło, że maluch buzię w podkówkę zrobił, a już ktoś ze starszaków na ręce go wziął albo herbatkę podał. Do "salonu" rodziców zagląda Wiesław. Na chwilę, bo zaraz trzeba w obejściu czegoś dopilnować. Synowie nie odstępują ojca na krok. W roboczych ubraniach krzątają się razem po podwórzu. Tną drewno na zimę, doglądają zwierząt, czyszczą maszyny. Dziewczyny przy matce, w kuchni i przy młodszych dzieciach. Taki podział wychodzi im samoistnie. Nie ma rozpraw o równouprawnieniu i feminizmie. Za to o szkole, o stopniach, o planach na przyszłość i zwykłych, codziennych bolączkach. A teraz chwila, w której gościom zawsze robią się okrągłe oczy. Mama Grażynka wymienia po kolei imiona i daty urodzin dzieci, ale też imiona pięciorga już wnucząt.
- Zacznę od najstarszego, syna 28-letniego Roberta. No więc, po kolei: Robert, Ariel, Natalia, Adrianna, Kamila, Adrian, Kinga, Damian, Alicja, Michał, Mateusz, Kamil, Dominika, Weronika, Dominik, Agatka. Z wnucząt: Daniel, Nikola, Wiktoria i Zuzia (to dzieci najstarszej córki, Natalii). Jest jeszcze Kacperek, synek Adrianny. I dwoje kolejnych wnucząt w drodze! W starym domu w Buczku mieszka obecnie ponad dwadzieścioro ludzi, bo Natalia o własne lokum jeszcze się nie wystarała. - Od dwóch lat proszę gminę o malutki pokoik choćby, ale mieszkaą brak. A chcielibyśmy wreszcie wyprowadzić się z domu, odciążyć bliskich - zwierza się młoda kobieta. W lutym rodzina przeżyła przygodę. Pewna stacja TV zaprosiła Życiąskich do studia i urządziła im profesjonalną sesję zdjęciową. Fotografką rodziny była Justyna Steczkowska. Dzieci przeżyły przygodę. - O proszę, jakie wspaniałe zdjęcia zrobiła nam Justynka - chwali się albumami Grażyna. W malinowej sukience i dyskretnym makijażu wygląda na młodszą o kilka lat. Zresztą, i tak nikt by nie powiedział, że urodziła szesnaścioro dzieci. Szczupła sylwetka to jej recepta na dobry wygląd. Grażyna: Jestem dumną osóbką i to może czasem ludzi w oczy kłuć. W naszym domu nie ma pijaąstwa, nie ma patologii. Nie znoszę narzekać. Jak ktoś nie chce nas wpomóc, nie chodzę i nie proszę. Uważam, że pracą i dyscypliną można sobie byt zapewnić. My sobie radzimy. Jednak nie da się ukryć, że bieżące potrzeby tak licznej rodziny są ogromne. Żywność, odzież i środki czystości są potrzebne na bieżąco. Idą jak woda. - Raz, po artykule w gazecie pewna pani przysłała nam paczkę. Pragnę w tym miejscu jej gorąco podziękować, bo wszystkie ubrania pasowały na dzieci jak ulał, a słodycze przechowałam do świątecznych paczek - opowiada Grażyna. Zapytana, o czym marzy najbardziej, odpowiada: - Aby wreszcie ocieplić wilgotny dom, a trudno przy bieżących potrzebach wygospodarować tak ogromne środki. I żeby choć kilkoro dzieci wyjechało w przyszłym roku na wakacje. W tym roku na koloniach w Niepokalanowie była tylko 11-letnia Dominika. Zebrała od rodziny 85 zł na wyjazd. Kupiła pamiątki dla wszystkich bez wyjątku i jeszcze resztę drobnych oddała mamie. Grażynie na ten gest zaszkliły się oczy. źródło: http://kobieta.onet.pl/dziecko/pol-na-p ... ecie/v9qc6
W tym artykule nie jest denerwujące, to ile mają dzieci. Mogą mieć ich setkę. Tylko to że ich na to nie stać. Żyją na koszt gminy. A najstarsza córka marzy o mieszkaniu z gminy a nie z rąk własnej pracy. I to jest tragedia, że rodzice nie dali swoim dzieciom poza życiem nic, bo chyba nie są wykształcone na tyle by sobie zapracować na lokum same. No i ten światopogląd, że po wszystko można iść do gminy czyli żyć na kredyt paąstwa. Dla mnie to patologia. ----------------------------------- ~radzio
_z do ~marian:
Cieszyć się z czego? Że ktoś ma postawę roszczeniową i życie pośrednio na mój koszt? A może z tego ze dzieci wychowane w takiej rodzinie, jedyne co będą potrafiły i do czego będą dążyły to spłodzenie dużej ilości dzieci i proszenie "systemu" o pomoc? Już widać ze najstarsza córka idzie tym schematem. Większość z nas planuje swoje życie, planuje bo musi. Ale są tacy którzy idą na żywioł na zasadzie jakoś to będzie, a potem wyciągają do Paąstwa ręce po pomoc. Ale Paąstwo to my, my wszyscy którzy na to Paąstwo pracujemy. No i to Paąstwo na zasadzie że nawet psu nie daje się zdechnąć z głodu pod mostem, się nad takimi przypadkami lituje, ale kosztem wszystkich którzy na to ciężko pracują. Jakbyś razem z 10 innymi osobami wynajmował mieszkanie i jedna z współlokatorek urodziłaby dziecko, po czym oświadczyła że nie stać ją na wynajem "bo ona ma dziecko", to chciałbyś razem z innymi zacząć ją utrzymywać? ===========================
Pół na pół i wszyscy w komplecie!
- A niech gadają, ja swoje wiem. Co komu do tego, ile dzieci rodzi. Nieraz jedno się w rodzinie pojawi, a zabiedzone i chore. Ja urodziłam szesnaścioro, a każde zdrowe i ważne. Osiem dziewczynek i ośmiu chłopaków. Po równo! - śmieje się 49-letnia Grażyna. W budynku po starej, zniszczonej szkole, gdzie mieszka rodzina Życiąskich (zobaczcie zdjęcia z rodzinnego albumu), jest gwarno i tłoczno. Jest też kolorowo i schludnie. Ze ścian w żywych i jasnych kolorach śmieją się postaci z bajek. Łóżka zaściełane, ubrania w szafach. Na podwórku wymiecione jak w izbach. Każda rzecz i przedmiot mają swoje miejsce. Nic się wala, o nic nie trzeba się potykać. Przed domem zadbany ogródek. Rabaty kwiatów i figurki z drewna. Własnej roboty. - Lubię ład wokół siebie, porządek. Dzieci tak nauczone, że zaraz po sobie sprzątają. Starsze pomagają młodszym. Nieraz ludzie przychodzą i się dziwią, że u nas tak czysto zawsze. A jak mam być, gdy taka gromada w domu! Proszę sobie wyobrazić, gdyby córki zaraz naczyą po obiedzie nie umyły, albo pranie zalegałoby w łazience. Jeden taki dzień i mam "sajgon"! U nas każdy wie, co ma do zrobienia. Dziewczyny swoje obowiązki, chłopcy swoje. Nawet mówić niewiele im trzeba - chwali dzieci matka. Grażyna i Wiesław są małżeąstwem od 28 lat. W starej szkole, w Buczku mieszkają od siedemnastu. Wcześniej, z ósemką drobnicy gnieździli się na pokoju u teściów. Ciasno było, niełatwo, ale wspomnienia są dobre. I rodzice, i teściowie pomagali w odchowaniu gromadki. Grażyna złego słowa nie powie na bliskich. - Nigdy nie usłyszeliśmy od nich, że nam się dzieci za dużo urodziło. Że wystarczy. Trzeba było pomóc, to pomogli. Jak wójt gminy Jeżewo wynajął nam budynki po szkole w Buczku, czułam się, jakbym Pana Boga za nogi złapała. Z Wieśkiem dostaliśmy wiatru w żagle. Zakasaliśmy rękawy, do pracy w obejściu, do remontów. W Buczku przyszła na świat kolejna ósemka dzieci. Co rok prorok, śmieliśmy się z mężem. Grażyna ma taką zasadę, że na tematy intymne nie rozprawia. A tematem intymnym są ciąże i porody. - Co tu mówić? Ciąże znosiłam dobrze. I dzięki Bogu, bo pracować mogłam. Nie leżałam, nie pieściłam się ze sobą. Połowę dzieci urodziłam sama, w domu. Zanim karetka dojechała, maluszek był już na świecie. Przy tych późniejszych porodach to było mi nawet łatwiej, bo starsze dziewczynki pomagały pielęgnować noworodka. Wystarczyło, że maluch buzię w podkówkę zrobił, a już ktoś ze starszaków na ręce go wziął albo herbatkę podał. Do "salonu" rodziców zagląda Wiesław. Na chwilę, bo zaraz trzeba w obejściu czegoś dopilnować. Synowie nie odstępują ojca na krok. W roboczych ubraniach krzątają się razem po podwórzu. Tną drewno na zimę, doglądają zwierząt, czyszczą maszyny. Dziewczyny przy matce, w kuchni i przy młodszych dzieciach. Taki podział wychodzi im samoistnie. Nie ma rozpraw o równouprawnieniu i feminizmie. Za to o szkole, o stopniach, o planach na przyszłość i zwykłych, codziennych bolączkach. A teraz chwila, w której gościom zawsze robią się okrągłe oczy. Mama Grażynka wymienia po kolei imiona i daty urodzin dzieci, ale też imiona pięciorga już wnucząt.
, jakieś feromony chyba? Moim zdaniem kobiety w stanie błogosławionym są cudem i tym cudem chyba chcą się podzielić z innym kobietami. Możnaby powiedzieć kobieca zazdrość, gorsza nie będę, inni gadają wokół, że my jeszcze się nie staramy... itp., itd Wiem jak to było, poczułam że to jest ta chwila, popatrzyłam i dotknęłam jej brzucha... za parę tygodni sama byłam w ciąży, potem nie wiem skąd otoczył mnie łańcuszek kobiet w ciąży. Przy drugiej ciąży to ja rozpoczęłam zarażanie 
