Wychuchani, czyli ofiary nadmiernej dawki miłości
Zniesmacza mnie kiedy widzę mamuśki, tatuśków, babunie i dziadziów dmuchających i chuchających z każdej strony na swoje pociechy. Tak, wszystko da się zrozumieć, kiedy dziecko jest naprawdę małe i kiedy jest w wieku, że nie należy go spuszczać z oka. Problem zaczyna się później. Gdy rozkochani w swojej perełce rodzice, czy dziadkowie nie potrafią odciąć pępowiny. Tak, dzisiejsza szkoła różni się nieco od tej kilkadziesiąt lat temu, kiedy to nie raz wystarczała nawet jedna książka. Dziś, przyszły, mały geniusz targa ze sobą do kuźni wiedzy całe tony opasłych tomisk, elementarze, elementarzyki, kajeciki, długopisiki, piórniczki, no i drugie śniadania rzecz jasna.
Bo nie musi jeszcze dźwigać
I tak, niewątpliwie jest to ciężkie. Ale noszenie plecaka tam i z powrotem, nie pozwolenie malcowi na to, żeby sam na swych barkach, choć przez chwilę poczuł ciężar wiedzy. To już przesada. Ale niestety, taki widok wcale nie jest rzadkością. Czy nie powinniśmy od małego przygotowywać dzieci do wejścia w ten trudny świat? Przecież za kilkanaście lat ta mała, słodka dziewczynka z dwoma warkoczykami, stanie się dorosłą, poważną kobietą, a najprawdopodobniej jeszcze żoną i matką. I kto wtedy będzie za nią tachał ciężkie torby z zakupami? Kto będzie za nią obierał ziemniaki i pilnował żeby nie chodziła boso, bo się przeziębi?
Dawniej, gdy uczeń coś spartaczył, czy nabroił, dosłownie dostawał po łapach. Dziś jesteśmy świadkami tzw. "bezstresowego wychowania", gdzie w większości przewinień dzieciom się po prostu pobłaża, nie wyciąga konsekwencji i niewiele się od nich wymaga. Jak się okazuje, coraz więcej wokół nas ofiar takiego dmuchania i chuchania. A przykłady można mnożyć i wcale nie trzeba szukać daleko.
Ukochana Babcia?
Raz. Młody chłopak z nadwagą, nie chcąc ruszyć swoich czterech liter z kanapy. Efekt- uzyskany dzięki kochającej babci, która nieustannie go karmiła i podawała, coraz to nowe smakołyki. A to za dobre zachowanie, a to za piątkę w szkole, a to za dobry wynik przy nauce tabliczki mnożenia.
Piotrusiu, nie idź, bo za chwilę się ściemni i jeszcze zabłądzisz.
Nie biegaj, bo się zgrzejesz i znowu będziesz chory.
Nie baw się z Tomkiem, on co chwilę musi leżeć w łóżku, tylko się zarazisz.
Takie teksty były na porządku dziennym. Dziś - Babcia Piotrka nie żyje, a on po wizycie na uczelni najchętniej spędza czas w towarzystwie znajomych chipsów i znajomych czekoladek. Grając lub oglądając co popadnie. Dziś – ten młody chłopak, stał się ofiarą. Ofiarą nadmiernej dawki miłości. Jak to się teraz mówi: "Chciała dobrze, a wyszło jak zawsze".
Komu potrzebna jest Perfekcyjna Pani Domu?
Dwa. Włączam telewizor, co w ostatnim czasie jest u mnie rzadkością. Trafiam akurat na program, o którym ostatnio dość głośno. Na ekranie Perfekcyjna Pani Domu, w asyście dwóch zawodniczek. Ponieważ nigdy wcześniej nie widziałam tego programu, a tylko o nim słyszałam, nie dowierzam w to, co widzę na ekranie. Małgosia, jedna z uczestniczek. Młoda kobieta, żona i matka małej Madzi. I w roli głównej jej mieszkanie. Pajęczyny, przerażająco brudne kafelki, zgrzybiałe uszczelki, wszechobecny kurz, brud, a może i nawet smród, choć tego przez ekran nie czuć. I wypowiedź o tym, że chciałaby to zmienić, ale jest leniwa i nie wie jak się do tego zabrać. A co najlepsze w materiale jest też wypowiedź jej matki, która mówi o tym, że nie raz jak przychodzi z wizytą do córki, to najpierw zamiata, a potem dopiero wchodzi, bo jest tak brudno. To już rozłożyło mnie na łopatki! Kobieto, a gdybyś nauczyła córkę zamiatać kilka lat wcześniej, to dziś, może nie miałabyś takiego problemu?!
Nie jestem ani pedantyczna, ani tym bardziej perfekcyjna. Często zostawiam kubki w różnych dziwnych miejscach, gdy się śpieszę potrafię wywalić pół szafy w poszukiwaniu czegoś, co się nada, a sterta ubrań do prasowania często przez długi czas nie może się mnie doprosić, żebym się nią zajęła. Myślę, że mało jest kobiet perfekcyjnych, i każda z nas ma kilka takich rzeczy, do których ciężko jest się zabrać. Ale występowanie w telewizji, pokazywanie tej "bidy z nyndzą", którą ma się we własnym domu, jest dla mnie nie zrozumiałe. Czy nie lepiej porostu spotkać się z przyjaciółką i pogadać o tym, co jest nie tak. A nie bawić się w tak dalece idący ekshibicjonizm, wyświetlany w wielu tysiącach polskich domów? Nie wiem, czy do tak prostych czynności, jest niektórym potrzebna jakaś głębsza filozofia albo niezwykle fachowa porada? A może to ja poprostu jestem tak niesłychanie błyskotliwa, że sama wpadłam na to, że trzeba się tylko zastosować do pewnych schematów. Można by nawet stworzyć mini instrukcję:
Weź do ręki ścierkę, w drugą złap odkurzacz, a przed tym najlepiej duży, czarny worek i wyrzucaj wszystko, co nie jest ci potrzebne. Kiedy już porządnie wywiążesz się z zadania, możesz skakać wysoko w górę i uderzać rękami jak foka w zoo. Do tego zadania możesz użyć żółtych, gumowych rękawic. Żółtych, bo żółty to taki radosny kolor. Bo żółty kolor słońca. A gumowych, aby uzyskać lepszy wydźwięk podczas klaskania, no i oczywiście, aby dłonie przy wykonywaniu tej czynności nie ucierpiały.
A, może po prostu ówczesne społeczeństwo powinno zastosować całkiem inne zasady niż praktykuje to dotychczas? Może powinniśmy wrócić do korzeni, i wziąć przykład ze starożytnych? Może gdybyśmy postępowali ze swymi dziećmi jak czynili to Spartanie, nie potrzebne były by poprawczaki ani poradnie psychologiczne, bo dzieciaki od małego były by zahartowane na przyszłość. Jak to się mówi: "Czym skorupka za młodu nasiąknie…".
źródło: http://interia360.pl/moim-zdaniem/artyk ... osci,58947
