forum LUBIN.pl

Tutaj właśnie chciałabym zaprezentować mój wiersz, bo jest to pierwsze miejsce, które znalazłam. Jest to mój pierwszy post, więc niewiem dokładnie jak i gdzie. Będę próbowała.


,, W domu natury.."
Wiatr kołysze me uczucia,
uczucia-ten stan zasmuca.
Mówisz, żebym zaśpiewała
zaśpiewałam-a ona się roześmiała.
Czasem leżąc na odchłani zielonej natury
rozmyślam o życiu-jaki świat jest bury.
Patrząc wprost przed siebie widzę niebo niebieskie,
przekładane chmurami.
Przemieszczają się szybko, jakby Bóg usiał je czarami.
Zimny wiatr owiewa na wpół gołe ciało
ciało-które rozmyśla-to mało.
I słyszy odgłos dalekiej muzyki,
muzyki,
dość smutnej...


Mam ogromną nadzieję, że mój wymysł będzie się podobał i prosiłabym, aby ktoś zainteresowany tym wierszem pomógł szukać mi konkursu, na który mogłabym go wysłać.
Dziękuję i pozdrawiam. :*

To raczej fragment osobistego sztambucha a chyba ( tak mi się wydawa) bardzo niewiele jest osób które w jakiś sposób mogły by się identyfikować z tymi dosyć niegłębokimi impresjonistycznymi refleksjami...Tak ogólnie to jest dobrze ale jakoś nielekko się czyta bo tak jest przeładowany szczegółami ...tak jak obrazek gdzie jest 99 % tla i reszta to temat.Ja jak piszę to tak że aże w pięty idzie...a dam Ci skibkę z pajdy razowej..:" -Dookoła chatki rosną pierdatki a doopa goła do Unii ...woła..""..Pozdrawiam..

moim zdaniem na konkurs to sie nie pchaj.

A już jak się tak rozchohociłem z tym pisaniem to dodam jako radę co byś zakupiła tomik poezji Magdy Czaplinskiej ( to jest ta od "kamyka zielonego z pociągiem byle jakim i inne) tam zobaczysz jakże letko się czyta te znane z piosenek wiersze ( a sam mimo że facetem jestem z niejaką przyjemnością się naczytałem) .To zobaczysz ile beczek papieru trzeba zjeść ile gorzkich piguł przełknąć co by tak letko po głębokiej wodzie stąpać.Koniec ....Już nie będę chaqłturzył na temat wiersza co w przypływie empatii przeczytałem.Dobranoc.

No kochana zgadzam się z innymi nie jest to zbyt piękne ale nie zrażaj się też piszę też jestem krytykowana i też płaczę po kątach po czym siadam znowu pisać Pisz dla siebie bo jak nie piszesz dla ludzi to to się bardziej ludziom p[odoba

A ja raz napisalem sobie....sam tak napisalem..taki trzynastozgłoskowiec ....długi...i zaczynał się tak: "- O !! babo..! - Ile cię cenić trzeba,,,-ten tylko się dowie co chuci doznaje...".. Ale nie podobało się..Piszą coś że już tak pisał Micek Adamkiewicz .To teraz takie apostoły stawiam....na kuponach dużego lotka...i też się nie podoba...-Może by tak jakiś donos napisać ..to podobno się podoba.Kto lubi donosy ???..oczywiście takie podpisane...np. >Życzliwy< ( ładnie brzmi..Nieprawdaż ??)

[ Dodano: Nie 10 Gru, 2006 13:39 ]
Bardzo Przepraszam ale takie dwa rozkoszne e- maile w sprawie "chuci" należałoby skierować do prezesostwa Samoobrony które tak mnie zainspirowalo do napisania powyższego postu.W żadnym wypadku to nie dotyczy konkretnej osoby z Lubina.Proszę o więcej dystansu. Dobranoc.

bo życie się stało slamem , a miasto slumsem, ale posród ulicznego rechotu pustych pał i zgaszonych domowych lamp widać świeczki blask i nie wiem czy może ktoś chory jest czy może iskra poezji tam się tli...a może mi się tylko śni...

andros pisze:"Mamy zjawisko: slam. Czy to koniec klasycznej poezji?"

Slam - no nie wiem. Pisać, czy czytać wolę w jak najmniejszym gronie. Można powiedzieć, że do poezji potrzebna mi pewnego rodzaju intymność, cisza. Do niedawna slamu nie było w Polsce. To u nas nowy rodzaj prezentacji poezji, albo "poezji", nie jest to wieczorek poetycki i niewiele ma z nim wspólnego. To prezentacja, najczęściej napisanego na kolanie wiersza, na zasadzie rywalizacji, gdzie panuje "Nastrój euforii, zabawy, falujących emocji". Osobiście poezja nie jest dla mnie rywalizacją, wiec także w tej kwestii slam nie przypadł mi do gustu.
Podsumowując, jeśli ktoś zaprosiłby mnie na slam, odpowiedziałbym: Nie, dzięki. Może innym razem.

W ogóle ciekawy jestem kto by poszedł..bo ani to kiełbaska wyborcza ani darmowe piwo dla ubogich ..(duchem)..Może jak się slam jakoś wypromuje to pewnie i snoby się znajdą....A idę na pustynię....sorry!,, do Rynku.

w ciszy rodzi się ...wszystko?:)

Wszystko... Nic... albo muzyka, jak w powyższym wierszu (dajmy na to, smutne dźwięki skrzypiec).