Komentarze:
~Kajot :
Hmmm...a może to jest tak,że jak sportowcy nie mają cieplarnianych warunków to uzyskują lepsze rezultaty?.Justyna nie miała(nadal nie ma) tras biegowych,Małysz miał rozpadające się skocznie narciarskie,młociarze ciepali gdzieś na łąkach pod mostami tymi swoimi młotami i...efekty są.Ongiś piłkarze grali nie na boiskach a na klepiskach i efekty były.Odkąd pojawiły się stadiony na miarę EUROPY i "orliki"...pies zdechł i nasza reprezentacja kopaczy ma trudności nawet z ustrzeleniem bramki nie mówiąc już o wygranym meczu.Czy czasami nie tak jest jak tutaj piszę?.A może trudne warunki hartują?.
-------------------------------
~Mateusz :
I właśnie dla takich ludzi warto oglądać igrzyska!
Fantastyczny występ Polaka, sprawił nam ogromną niespodziankę!
Jestem ciekawy czy powstanie w Polsce kryty tor do łyżwiarstwa szybkiego, czy polski rząd będzie dalej wyrzucał kasę w błoto dla naszych cudownych kopaczy, dla których największym osiągnięciem jest remis z Grecją czy Czarnogórą ...
===============
Strażak na (złoty) medal
W sezonie 2013 Zbigniew Bródka wreszcie nawiązał wyrównaną walkę z najlepszymi panczenistami świata. 28-letni zawodnik regularnie udowadniał, że stać go na medal igrzysk olimpijskich w Soczi. Zwieńczenie przyszło 15 lutego 2014 roku, w wyścigu na 1500 metrów Polak był bezkonkurencyjny, zdobył złoty medal - historyczne trofeum dla polskiego łyżwiarstwa szybkiego, trzecie złoto Biało-Czerwonych w Soczi. Jego wyniki są tym bardziej warte podkreślenia, że karierę sportową łączy z pracą… strażaka. Jako funkcjonariuszowi powiatowej jednostki w Łowiczu nie jest mu obce rozcinanie samochodów po wypadkach, ani wynoszenie ludzi z płonących gospodarstw.
Wobec uprawiania niebezpiecznego sportu i wykonywania jeszcze bardziej niebezpiecznej pracy w słowniku Zbigniewa Bródki nie ma hasła "strach". Za to pojęcie "adrenalina" pojawia się dość często. - Lubię adrenalinę i po prostu dostarczam ją sobie w odpowiednich ilościach. Za to faktycznie nie ma chyba takiej rzeczy, która wywoływałaby we mnie lęk - przyznaje reprezentant Polski, który w ostatnich miesiącach imponuje formą. Specjalista od biegów na 1500 metrów pierwszą część sezonu 2013 skończył na trzecim miejscu w klasyfikacji Pucharu Świata, a podczas wielobojowych mistrzostw Europy na tym dystansie lepszy od niego okazał się jedynie kolega z kadry - Konrad Niedźwiedzki. Na koniec sezonu Polak był bezkonkurencyjny, siegając po Puchar Świata.
- Jestem bardzo zadowolony z dotychczasowych wyników. Napawają mnie optymizmem przed dalszą częścią sezonu. Spodziewałem się, że będzie dobrze, ale nie przypuszczałem, że aż tak bardzo dobrze. Przed inauguracją zakładałem miejsce w dziesiątce, lecz już pierwszy start pokazał, że do czołówki brakuje mi niewiele i stać mnie na walkę o podium. Piąta lokata na początek sezonu pozwoliła mi się psychicznie odblokować i dała dodatkowego kopa - nie ukrywa zawodnik Błyskawicy Domaniewice. - Mimo wszystko, mam nadzieję, że to jeszcze nie jest moja najwyższa dyspozycja. Imprezą sezonu były dla nas marcowe mistrzostwa świata i tam właśnie miałem być w najlepszej formie. Na razie była dopiero pierwsza "górka", będąca efektem naprawdę ciężkiej pracy i dobrze ułożonego treningu, którego plany na bieżąco korygujemy.
Trzy lata temu Bródka był 19. na mistrzostwach świata, w zeszłym roku - dziewiąty, a obecnie od najlepszych na świecie dzielą go już tylko ułamki sekund. - Każdym swoim występem Zbyszek potwierdza ogromny postęp, którego ostatnio dokonał. Przede wszystkim chodzi o technikę i ekonomię ruchu, dzięki której można jak najdłużej utrzymywać prędkość na najwyższym poziomie - tłumaczy Wiesław Kmiecik, trener kadry polskich panczenistów. - Zbyszek jest nie tylko bardzo uzdolniony pod względem poziomu cech motorycznych, ale ma też świetną mentalność. Jego rzetelność, podejście do wykonywanych ćwiczeń i zaangażowanie zaczęły w tym sezonie dawać takie oto efekty.
- Zbyszek ma bardzo duży potencjał i jest już gotowy, aby regularnie stawać na podium najważniejszych zawodów. Choć nie zapominajmy, że w tej konkurencji czołówka liczy przynajmniej dziesięciu zawodników i różnice czasowe między nimi są minimalne. Bardzo często o poszczególnych lokatach decyduje dyspozycja dnia lub wręcz przypadek. Jedno złe wyjście z wirażu może się na finiszu okazać bardzo kosztowne - dodaje Kmiecik. Szkoleniowiec z Tomaszowa Mazowieckiego zwraca przy tym uwagę, że dużą rolę w ostatnich sukcesach jego podopiecznych odgrywa… ich wewnętrzna rywalizacja. - Na Konrada, Zbyszka i Janka Szymańskiego ta wzajemna konkurencja działa bardzo pozytywnie, nakręca ich do jeszcze cięższej pracy. Każdy taki start jak niedawno w Heerenveen, gdzie cała trójka okazała się lepsza od wszystkich Holendrów, bardzo wzmacnia psychicznie tych chłopaków - podkreśla Kmiecik.
- Hasło "Soczi" kojarzyło nam się z marcowymi mistrzostwami świata, które tam się odbyły i miały być dla nas przetarciem przed igrzyskami. Byliśmy bardzo ciekawi, czy tamtejszy lód okaże się równie szybki, jak te za oceanem. Obecność na igrzyskach mam już zaliczoną w Vancouver, w 2014 roku interesuje mnie walka o konkretne cele - mówił przed IO Bródka, który swoją przygodę z łyżwami zaczynał od short-tracku. Był nawet bliski wyjazdu na igrzyska olimpijskie w Turynie, ale ostatecznie ze startu wykluczyła go kontuzja. - Wcześniejsze starty na krótkim torze na pewno mi teraz pomagają. Dzięki nim dużo łatwiej jeździ się choćby wiraże - informuje wielokrotny mistrz Polski zarówno na krótkim, jak i długim torze.
W młodości Bródka uprawiał również duathlon i lekką atletykę. - To zasługa mojego pierwszego trenera, Mieczysława Szymajdy, który jest wręcz fanatykiem królowej sportu i namówił mnie do tego. Biegałem głównie średnie dystanse: 1000 i 1500 metrów oraz ewentualnie trzy kilometry z przeszkodami. Większych sukcesów wówczas nie miałem, ale tamte doświadczenia przydają mi się teraz podczas… konkurencji biegowych w zawodach strażackich - opowiada. Bo właśnie bycie strażakiem, to druga - poza sportem - największa życiowa pasja Bródki.
- Praca w straży pożarnej już od małego chodziło mi po głowie, ale nigdy nie było czasu, żeby zrealizować te plany. Dopiero po studiach w Opolu podjąłem decyzję, że chcę zostać strażakiem. Jak się szybko okazało, słusznie wydawało mi się, że jest to praca dla mnie. Zgłosiłem się do procesu rekrutacyjnego, bez problemu przeszedłem testy sprawnościowe i w rozmowie ostatecznie przekonałem przyszłych przełożonych, że nadaję się do tej roboty - wspomina 28-latek. - Jako strażak biorę udział w całym szeregu zdarzeń. Od przysłowiowego zdjęcia kota z drzewa po wypadki drogowe i pożary mieszkań. Pracując w jednostce ratowniczo-gaśniczej uczestniczę we wszystkich zajściach, które danego dnia dzieją się w okolicy. Czasami są to bardzo ciężkie przeżycia, rzekłbym nawet traumatyczne. Ale bycie sportowcem, przyzwyczajonym do walki, pomaga mi w takich przypadkach.
Początkowo Bródce najtrudniej było się przyzwyczaić do nieprzewidywalności towarzyszącej obowiązkom strażaka. - Muszę być na zapas wyspany i najedzony, bo nigdy nie wiadomo, czy zamiast 24 godzin nie wrócę do domu po znacznie dłuższym czasie - relacjonuje. - Na pewno mocno w pamięć zapadają też pierwsze doświadczenia związane z wypadkami. Największa adrenalina jest wtedy, gdy dopiero jedziemy na miejsce zdarzenia i jeszcze nie wiemy, co tam tak naprawdę zastaniemy. Tym bardziej, że często jesteśmy pierwsi, jeszcze przed karetką pogotowia. Z doświadczenia mogę powiedzieć, że jeśli nie ma zagrożenia życia ludzkiego, wówczas pracuje się zupełnie inaczej - dodaje.
- Zbyszek w tym roku kończy trzyletni staż i raczej nie będzie miał problemu, żeby przejść do służby stałej. Formalnie ma obecnie stanowisko młodszego ratownika i stopień starszego strażaka. W najbliższym czasie jest przewidziany do szkolenia uzupełniającego na kursie podoficerskim, które uprawnia do nabycia stopni w korpusie podoficerskim. Po jego ukończeniu każdy ze strażaków nabywa pierwszy stopień podoficerski, czyli tzw. sekcyjnego. W miarę zdobywania odpowiedniego stażu pracy Zbyszek będzie mógł się starać o kolejne stopnie: starszego sekcyjnego, młodszego ogniomistrza, ogniomistrza i starszego ogniomistrza. Tak wygląda drabinka rozwoju zawodowego w tym właśnie korpusie - wyjaśnia Jan Gładys, młodszy brygadier i zastępca komendanta powiatowego PSP w Łowiczu, przełożony Zbigniewa Bródki.
Jak każdy prawdziwy strażak, również i Bródka na początku swojej pracy musiał przejść "chrzciny" wśród starszych kolegów. - Zgodnie z tradycją, chrzest odbywa się podczas pierwszej akcji lub podczas pierwszych ćwiczeń. Każdy nowicjusz jest porządnie oblewany wodą przez kolegów albo wrzucany do basenu. Wszystko dzieje się jednak z humorem i nie ma w tym żadnych drastycznych elementów. Zresztą przy obecnych strojach strażackich ta woda bardziej spływa po tych "delikwentach" niż ich moczy. To już nie te czasy, kiedy przy starych ubraniach typu moro trzeba było wylewać wodę z butów, bo człowiek był mokry od stóp do głów - śmieje się przełożony Bródki.
Na tle kolegów-strażaków panczenista z pewnością wyróżnia się znakomitym przygotowaniem fizycznym. Uczestnictwo w akcjach stanowi za to dla niego rodzaj swoistego treningu. - Każda aktywność z ciężkim sprzętem wymaga ogromnego wysiłku, dlatego każdy ze strażaków musi mieć ponadprzeciętną wydolność organizmu. Wbiegnięcie po schodach z pełnym ekwipunkiem to naprawdę nie są przelewki. Sama butla waży 19 kilogramów, do tego dochodzą jeszcze wszystkie toporki, latarki i inne rzeczy, które muszę mieć ze sobą. Poza tym, jestem ubrany w ciężki, ognioodporny strój - wylicza Bródka i zapewnia, że nie brakuje mu sił, aby pogodzić oba zajęcia. - Nie będę opowiadał bajek, że jest łatwo. Ale obie te rzeczy są moją pasją i to mnie nakręca do działania. Wszystkiemu towarzyszy duża mobilizacja i wsparcie ze strony mojej rodziny. Żona bardzo mi pomaga, bierze na siebie część moich obowiązków związanych z wychowaniem córeczki i dzięki temu tak często może mnie nie być w domu. Bardzo życzliwie traktują mnie również w pracy, gdzie mam sporo swobody przy ustalaniu grafiku dyżurów.
- Widać, że strażackie doświadczenie Zbyszka rośnie z każdą akcją. Proces szkolenia w jego przypadku jest jednak zakłócony o tyle, że od 15 października do 31 marca został on oddelegowany do innej jednostki organizacyjnej w związku ze sportowymi przygotowaniami i startami w zawodach. Podobnie było w ubiegłym roku, kiedy również pół roku był na "wypożyczeniu" - mówi Gładys. - Rozumiemy jednak łyżwiarskie pasje i zainteresowania Zbyszka. W miarę możliwości śledzimy jego występy i trzymamy za niego kciuki. Telefonicznie kontaktujemy się rzadko z uwagi na napięty harmonogram treningowy oraz koszty zagranicznych połączeń. Kiedy w trakcie sezonu Zbyszek na chwilę pojawia się jednak w domu, zagląda zwykle również i do nas. Przywozi jakiś pamiątkowy gadżet i w rozmowie dzieli się wrażeniami.
Z racji uprawianej dyscypliny Bródka dostał w swojej jednostce pseudonim "Panczen". - Analizując wyniki z tego sezonu, mamy olbrzymią nadzieję, że jego wysiłek nie pójdzie na marne i za rok Zbyszek pojawi się u nas z medalem olimpijskim. Byłaby to dla nas ogromna satysfakcja. Tym bardziej, że na co dzień Zbyszek często podkreśla w wywiadach, że jest funkcjonariuszem Państwowej Straży Pożarnej i pracuje w komendzie w Łowiczu. Nie wstydzi się bycia strażakiem i doskonale promuje naszą jednostkę - podkreśla Gładys. - Przy tym wszystkim Zbyszek jest człowiekiem niezwykle otwartym i kontaktowym. Jest osobą ugodową, zawsze potrafi dogadać się z kolegami. Jeszcze nigdy dotąd nie było żadnych zgrzytów związanych z jego częstymi wyjazdami sportowymi. Gdy jest z nami, jako o strażaku nie mogę powiedzieć o nim złego słowa. Swoje obowiązki wykonuje bardzo poprawnie, bardzo dobrze reprezentuje też naszą komendę w zawodach sportowych na szczeblu województwa.
- Wbrew pozorom, trudno mi powiedzieć, ile rocznie kilometrów przejeżdżam na łyżwach. Nie sumuję tych codziennie pokonywanych odległości. Mogę jedynie powiedzieć, że średnio w okresie przygotowawczym każdego dnia "robimy" na lodzie 20-30 kilometrów - ujawnia zawodnik. - Bo tak naprawdę nie chodzi o ilość, liczy się jakość przejechanych kilometrów - dodaje trener Kmiecik. I zapewnia, że w każdym z jego podopiecznych drzemią jeszcze spore rezerwy: - W przypadku Zbyszka chodzi o technikę, której nie da się nauczyć w krótkim czasie. Na to potrzeba lat, dopiero wtedy widać efekty. A Zbyszek dopiero od czterech lat jeździ na długim torze. Cały czas spokojnie robimy swoje, nie "grzejemy się" niepotrzebnie na myśl o medalowych szansach.
Bródka i jego koledzy z kadry po cichu liczą, że swoimi udanymi występami uda im się wreszcie ruszyć coś w sprawie budowy w naszym kraju chociaż jednego krytego toru. Polska jako jedyne państwo ze światowej czołówki wciąż bowiem nie może doczekać się takiego obiektu. - To byłoby idealne rozwiązanie. Nie musielibyśmy tak często wyjeżdżać na zgrupowania do innych krajów, gdzie są odpowiednie hale. Niestety, na razie cały czas słyszymy tylko deklaracje, a konkretów ciągle nie ma. Wiemy, że koszty są dość spore, ale mimo to całkowicie realne dla naszego państwa - mówi Bródka. - Dla mnie to wstyd, że ciągle nie mamy krytego toru. A tak naprawdę wszystkie cztery powinny być zadaszone. Zwłaszcza, że takie obiekty służyłyby nie tylko nam, ale i innym dyscyplinom. Choćby dla Tomaszowa Mazowieckiego jest przygotowany projekt wielofunkcyjnej hali za 30 milionów złotych. Ale nic z tego nie wynika. Jeśli w najbliższym czasie nie powstanie u nas nowoczesny obiekt, mimo bogatej tradycji i niezłych wyników, gdzieś to wszystko w końcu "pęknie" - przestrzega trener Kmiecik. A wówczas już nawet najbardziej utalentowany strażak może nie uratować sytuacji.
15 lutego 2014 roku Bródka pokazał po raz kolejny, że nawet nie mając toru można zostać złotym medalistą olimpijskim. Polak pojechał doskonale i okazał się najlepszy w swoim koronnym biegu na 1500 metrów, uzyskując czas 1.45,006. Bródka dołączył tym samym do Kamila Stocha i Justyny Kowalczyk, naszych wcześniejszych medalistów z Soczi. Srebrny medal zdobył Holender Koen Verweij, który przegrał z Polakiem zaledwie o niewyobrażalne 0,003 s, a brązowy - Kanadyjczyk Denny Morrison. Bródka zadziwił świat, zawidził i uradował Polskę. Ale najbardziej chyba uradował strażaków z jednostki w Łowiczu.
Zbigniew Bródka:
urodzony 08.10.1984 w Głownie
wzrost: 183 cm
waga: 84 kg
klub: UKS Błyskawica Domaniewice
uczelnia: AZS Politechnika Opole
Największe sukcesy:
1. miejsce w igrzyskach olimpijskich w Soczi w 2014 roku - 1500 m
1. miejsce w klasyfikacji generalnej PŚ w sezonie 2012/2013 - 1500 m
3. miejsce w mistrzostwach świata w Soczi w 2013 roku - drużynowo
źródło:
http://eurosport.onet.pl/soczi-2014/lyz ... edal/vv84q
A Charlotte Kalla dokonała niesamowitego wyczynu. Gratulacje dla niej ! ! !
